امروز شنبه است. دیروز روز جمعه بود. و در منزل حاج آقا مومنی مراسم سینه زنی داشتیم. حدود یک ساعت و نیم سینه زنی طول کشید. حاج آقا بسیار دعا کردند. این روزها دائم از رفتن و وصیت هایشان برای ما می گویند. موقع خداحافظی گفتند باید این قدر گریه کنیم تا چشم هایمان کور شود. با چشم گریان به داخل قبر برویم. تا بگویند هنوز چشمش گریانه. آنموقع هر کسی را بخواهی می توانی شفاعت کنی. درسته که چشم هایش دیگه نمی بینند. ولی با آن چشماهایش همه را می شناسد.آمار همه را دارد. و کسی را فراموش نمی کند. غم همه ی دلم را می گیرد وقتی سخن از رفتن می کند. بارها گفته ام به ایشان که شما پناهگاه ما هستید. شما به ما گفتید تا ظهور امام زمان هستید. پس حرف از رفتن نزنید. و سکوت می کنند. گویی غیر مستقیم می خواهد بگوید من ظهور آفاقی حضرت را نمی بینم. روز سه شنبه ی قبل به آقای مرتضی میرحجازی می گفت : آقای میر حجازی وصیت می کند که بعد از رفتن من سخنرانی هایت تعطیل نشود. این جلسات باید ادامه داشته باشد. و خصوصی به من گفتند چه باشم و چه نباشم همراه شما هستم و تنهایت نمی گذارم.