دی شب شب تاسوعا بود و من و عده ای از دوستان در خدمت حاج آقا در اتاق ایشان نشسته بودیم و ایشان از لزوم فاصله گرفتن از انجام اذکار و ختوماتی می گفتند که این روزها کتابهای زیادی در خصوص آنها به چاپ رسیده است. گفتند که ما تا وقتی راه و روش قرآن و عترت (حضرات معصومین علیهم السلام) را داریم چرا باید متوسل به ریاضتها و اذکاری شویم که راهی جز به جوجه شیاطین بر ما نمی گشایند؟ و نهایت کاری که از این اذکار بر می آید این است که ما را مرتبط به شیاطین و جنها و برخوردار از قوای آنها می کنند. برای ما ذکر هست نه این که نباشد ولی چه ذکری بهتر از "صلوات" و "استغفار" می توانید پیدا کنید. و این که با سلاح صدق و همت و توکل و اتصال و مراقبه ی مستمر و شدید بر افکار و گفتار و اعمال و عمل بنده وار به احکام و زیستنی مطابق با الگوهای قرآنی و الگوهای عملی مان یعنی حضرات معصومین ( که مساوی است با الا الذین آمنوا و عملوا الصالحات و تواصوا بالحق و تواصوا بالصبر قران) است که می توانید به هر چه که می خواهید برسید. ما را چکار با جنهای زشت و بدترکیبی که خدا خودش گفته قسم به دشمنی و انحراف بشر خورده اند. و شیطان هم که قرآن گفته انه کان من الجن. کجای قرآن دستور داده که مثلاً روزی به این تعداد لااله الاالله بگو. ولی خدا خودش امر به فرستادن صلوات کرده است. در قرآن مگر نه این که آمده " ان الله و الملائکته یصلون علی النبی یا ایها الذین آمنوا صلوا علیه و سلموا تسلیما ". صلوات مقام رازقیت بشر است به موجودات ذخانی و برزخی. موجودات نوری نورد و لذا از نور هم تغذیه می کنند وصلوات هم نور محض است. وقتی شما صلوات می فرستید آنها سریع به سمت این نور حرکت می کنند. برای حرکت صعودی روح هم باید متوسل به حضرات معصومین شد. آنها وبتغوا الوسیله و حبل المتین و صراط المستقیمی هستندکه خدا گفته آنها را بجویید و به آنها متوسل بشوید.
