دي شب ۲۷/۱۰/۸۷ دكتر احمديان خاطره اي تعريف كردند كه نقل مي كنم. ولي يادم نيست در قضيه نمازي كه تعريف كردند كدام نماز بود آيا ظهر و عصر بود يا مغرب و عشا. بعداً ايشان يادآوري مي كنند و من مجداً نوشته را اصلاح خواهم كرد: من از اوائل كه خدمت حاج آقا مي رسيدم جلسه در منزل برگزار نمي شد. بلكه در مغازه ي كوچكشان در خ. صفاي غربي مي رفتيم و ايشان براي ما در همان جا صحبت مي كردند. يك روز سر كار بودم و نماز مي خواندم. فكرم خيلي پراكنده بود. آقاي آقايي زنگ زند كه حاج آقا مومني سلام رساندند و گفتند نمازت را دوباره اعاده كن.
*******************************************************************
در اين باره من مكرر مثال دارم كه بنويسم. حاج آقا براي اين كه راقم سطور را در نماز به تمركز برسانند، خيلي زحمت بسيار كشيد و از اين مساله رنج بسيار بردند تا اندكي توفيق حاصل كردند! به اين شكل كه تمرين تمركز مي دادند كه در حالت تجسم و طي الارض خيالي جايي در حرم امام رضا عليه السلام قرار بگيرم و پنج دقيقه ذهنم در آنجا ثابت باشد و جايي ديگر نرود. اين كار را در حضور جمع، در حضور سيد ايمان و حقير ، با حضور آقاي ميري و حقير تمرين كرديم. الحق كه از دشوارترين كارهاست و از مهمترين فعاليتها و خواسته هاي حاج آقا مومني است .براي اصلاح و اقامه دو ركعت نماز ما ايشان وقت زيادي صرف كردند. و مي توانم بگويم هنوز به خواسته اشان نرسيده اند. گفتند هرگاه توانستيد دو ركعت نماز كاملاً سالم بخوانيد بدانيد كه جسم برزخي اتان آدم شده است. و چنين نمازي را از نشانه هاي آدم شدن اعلام فرمودند.
